Ondanks herhaaldelijk aandringen van zowel zijn passagiers als zijn navigatiesysteem neemt Frans, eigenwijs als hij is, op knooppunt Ekkersweijer toch gewoon de A2 naar Den Bosch in plaats van de veel logischere A50. “Oss ligt toch bij Den Bosch en dan moet ik toch de A2 hebben?” verweert hij zich op mijn verwijten dat hij niet handig bezig is. En dat navigatiesysteem is achterlijk zeker? “Oh, daar luister ik nooit naar.” Het zal misschien aan mij liggen maar de logica ontgaat me volkomen. Maar aan de andere kant: altijd maar in één keer goed rijden is ook zo saai en bovendien hebben we geen aanhanger bij ons en is het zondagmiddag, dus waarschijnlijk kunnen we best stevig doorplanken. Zijn we misschien nog op tijd ook.
Eenmaal in Oss aangekomen weten we Frans te overtuigen toch af en toe eens naar het scherm van zijn navigatiesysteem te kijken en de aldaar met blauw aangegeven route te proberen volgen, in de hoop nog enigszins op tijd bij de Groene Engel aan te komen. Het vinden van de locatie blijkt eenvoudiger dan gevreesd en zonder ook maar één keer verkeerd te rijden arriveren we op de plaats van bestemming. Frans, hulde! Overigens had het mij zonder navigatiescherm eventueel ook nog wel kunnen lukken. De Groene Engel ligt nog op exact dezelfde plaats als een kleine vijf jaar geleden, toen we als mennekes die pas net kwamen kijken in het voorprogramma van het grote Rapalje stonden. Tjongejongejonge dat was me wat zeg! Tegenwoordig zijn het goede vrienden geworden maar toentertijd keken we huizenhoog tegen die grote kerels op en vonden we het een buitengewoon grote eer dat we in hun voorprogramma mochten spelen. Herinneringen komen boven. De zaal, het podium, de kleedkamer. Vooral de kleedkamer. Zo groot en luxe als daar hadden we nog nooit gezien! Broodjes, chips, Marsen, fruit, een koelkast ramvol met flesjes bier en fris, het kon niet op. Maar ja, herinneringen zijn mooi maar we leven in het nu. We kunnen alleen maar hopen dat we vandaag in dezelfde kleedkamer zitten…
Bij binnenkomst in het theatercafé is de barman blijkbaar net klaar de rotzooi van gisteravond weg te werken. In het café hangt een stevige chloorlucht die direct op de neusvleugels slaat, alsof je een subtropisch zwemparadijs binnenstapt. Alleen dan minder warm natuurlijk. Desgevraagd verontschuldigt de barman zich voor de indringende geur (“maar ja, het was nou eenmaal erg gezellig gisteravond”) om zich vervolgens in één klap onsterfelijk te maken door ons meteen koffie aan te bieden. Die man heeft het begrepen. Niet lang daarna scoort hij nog veel meer punten door ons toe te staan de nooddeur open te zetten zodat wij even snel de aanhanger uit kunnen laden. Op de nooddeur zit trouwens een sticker met de tekst “Rokers hoofdingang”. Jammer voor Rick, maar die zal toch echt moeten omlopen.
Rick overigens is de nieuwe vervanger van Simon. Simon heeft het weer eens op zijn heupen gekregen en net als twee jaar geleden is hij sinds kort voor een half jaar pleite. Met als gevolg dat we wederom een nieuwe gitarist uit de hoge hoed hebben moeten toveren en dat is dus Rick geworden. Alhoewel, nieuw… exact 4 jaar en 262 dagen geleden was hij er ook al eens bij, toen ook al als invaller voor Simon die ineens niet bleek te kunnen terwijl het optreden net bevestigd was. Hoe het hem toen verging weet ik eerlijk gezegd niet meer, maar vandaag maakt hij tot nu toe een zelfverzekerde indruk. Tijdens de afgelopen repetities is gebleken dat hij de muziek snel oppakt en de meeste nummers al redelijk in de vingers heeft. Dat komt dus wel goed vandaag. Denk ik.
Toch staat hij er op het podium wat onwennig bij, als rocker tussen de folkies. Hij staat er bij als een fles Jack Daniels tussen zes pinten Guinness, om het zo maar eens uit te drukken. Maar hoe het ook zij, Rick maakt een zeer verdienstelijk debuut vanmiddag. Of ja, meer een rentree eigenlijk. Mijn goede gevoel vooraf is tijdens het optreden bevestigd, dus met Rick zit het wel goed. Weer een zorg minder. Al stond hij tijdens de Monto wel erg opzichtig te spieken, maar dat zij hem vergeven. Volgens mij ging ik de allereerste keer ook de mist in met mijn tekst.
Voor de terugtocht heb ik mezelf, met de A2 van Frans nog vers in geheugen, een plaatsje bij Joris in de auto weten te verwerven, in de hoop vrij voorspoedig naar huis te kunnen. Maar onder het motto “first things first” gaan we eerst eten. In de Groene Engel hebben we van een lokale jongeman de tip gekregen om kebab te gaan eten in Uden, want daar hebben ze de beste kebab van de omgeving. Op zich een prima idee natuurlijk, Uden ligt tenslotte op de route. Tenminste, als je vanuit Oss over de A50 naar Eindhoven gaat. Maar wat doet Joris? Jawel, hij neemt bij Heesch de verkeerde oprit van de A59 en stuurt recht op Den Bosch aan, waardoor we dus juist van de A50 wegrijden! Hilariteit bij de rest, maar ik heb blijkbaar mijn dag niet. Wat dat betreft is het maar goed dat we volgende week in Eindhoven spelen. Hoeven we niet over de snelweg.
Mark