Valkenswaard ja, eindelijk weer eens een café-optreden lekker dicht bij huis. Het is altijd lekker spelen met familie en vrienden in het publiek maar tegelijk brengt het ook een stukje extra spanning met zich mee, omdat je met bekenden in de zaal extra bang bent dat er iets mis gaat, of dat je geen best optreden neerzet. Ik zit in de kamer te wachten tot Joris me ophaalt en ik vind het spannend. Als dat maar goed gaat vanavond…
En dan is er nog iets anders wat het optreden van spanning voorziet: we worden vanavond opgenomen. De uitbater van Café De Fantast heeft ons als gage aangeboden het hele optreden professioneel te laten opnemen en afmixen. Het schijnt dat hij dat wel vaker doet en ik kan me goed voorstellen dat veel bandjes daar net als wij wel oren naar hebben. Het laten opnemen van een optreden is, zeker als je het goed wilt laten doen, nou eenmaal een prijzige aangelegenheid en als je dan een complete opname in de schoot geworden krijgt, doe je daar niet moeilijk over. Wij niet althans. Maar het maakt de boel zoals gezegd wel extra spannend, want ondanks dat we onszelf niet direct ten doel hebben gesteld hier een mooie live-cd aan over te houden, vraag je je onbewust toch af of het niet mooi zou zijn als. Waarmee je onbewust extra druk op jezelf legt omdat het toch echt wel goed moet klinken allemaal. Samen met de aanwezigheid van de nodige vrienden en familieleden geeft dit een extra reden waarom het vanavond perfect moet gaan. En dat maakt het voor mij dus spannend.
Gezien het feit dat het vandaag nog net herfstvakantie is en ik dus, lang leve het onderwijs, de hele dag vrij ben, leek het Joris wel een mooi plan om ons reeds in de middag naar Valkenswaard te begeven om daar op het gemak alvast de nodige microfoontjes, kabeltjes en luidsprekertjes op het podium te installeren. Aangezien ik niet de beroerdste ben heb ik uiteraard toegezegd hem hierbij een helpende hand toe te steken en zo vind ik mijzelf rond een uur of half vier terug op het podium van De Fantast, alwaar ik verwoede pogingen doe een enorme kluwen luidsprekerbekabeling te ontwarren en uit de knoop te halen. Een bord spaghetti is er niks bij. Uiteindelijk wordt mijn doorzettingsvermogen beloond en kan ik de monitoren aansluiten. Joris heeft zich in de tussentijd blijkbaar met vele malen eenvoudiger kabels bezig gehouden want ik constateer tot mijn grote genoegen dat hij, terwijl ik met de spaghetti worstelde, zo ongeveer heel de rest van het podium al heeft weten op te bouwen en aan te sluiten. Die jongen is goed bezig zeg, die zouden ze een lintje moeten geven.
Maar lintje of geen lintje, het is etenstijd. En dan blijkt eens te meer dat niet alleen een goede buur maar ook een verre vriend de moeite van het koesteren waard is. Op kruipafstand van De Fantast wonen namelijk goede vrienden van ons, waar Joris ons heeft weten uit te nodigen voor een eenvoudige doch zeer voedzame en smakelijke maaltijd. Nadat ik mezelf vakkundig heb weten vol te metselen en mijn hulp bij het afwassen niet eens ten koste van het servies is gegaan, slenteren we terug naar De Fantast. Het is goed om vrienden te hebben.
Terug in De Fantast en de rest van de band is er nog niet. Niet dat we anders verwacht hadden, maar toch. Koffie drinken hoeft niet meer, dat hebben we na de afwas al gedaan, en bovendien heeft men hier Hertog Jan Bockbier van het vat. En aangezien sinds kort de “o” weer in de maand zit, weet ik wat mij te doen staat. Ik hijs mezelf op een barkruk en binnen enkele ogenblikken doe ik mezelf tegoed aan het goudbruine spul. De spanning vloeit langzaam uit mijn lichaam weg, nog even en ik ben er klaar voor.
Later op de avond staat de kroeg lekker vol en beginnen wij vol goede moed aan de eerste set. Maar dan gebeurt waar ik al een beetje bang voor was: bewust of onbewust gespannen vanwege de opnames zetten we een op zijn zachtst gezegd niet bijster strakke set neer. In de pauze trekken we ons even terug in de backstageruimte, alwaar harde woorden vallen. Kritiek wordt gespuid, vooral kritiek van bandleden op zichzelf, en al snel zijn we het roerend eens dat de tweede set ernstig beter moet zijn dan de eerste. Er staan daar in het café namelijk mensen die speciaal om ons te zien helemaal naar Valkenswaard zijn gekomen, soms zelfs all the way from Breda, en we kunnen het niet maken om die mensen een waardeloos optreden voor te schotelen. Bovendien gaan we dan zelf ook met een slecht gevoel naar huis en dat kan ook nooit de bedoeling zijn. Afgesproken wordt om schijt te hebben aan de opnames en in de tweede set het plezier bovenaan te zetten. Folk ‘n’ Loll zoals folk ‘n’ loll bedoeld is. Of, zoals Twan het zo mooi kan samenvatten: “Pláánkgáás!” Kein geloel, speulûh!
De tweede set wordt er een om over naar huis te schrijven. Grove blunders blijven achterwege en de loll knettert er vanaf, met als een even twijfelachtig als hilarisch hoogtepunt Frans die Pim de slappe lach bezorgt door met een of ander feesttoetertje dwars door een mooi intro heen te blazen, waarna het Pim de grootst mogelijke moeite kost zijn lachspieren tot bedaren te brengen en het intro fatsoenlijk af te maken. En de opnames? Ach, kan ons het schelen. Als de avond zelf maar de moeite waard is. En dat is ie zeker.
Mark