Toch is niet alles even positief op deze veelbelovende maar uiterst vroege zondagochtend. Het extreem vroege tijdstip (half negen ’s ochtends aanrijden is geen pretje als het zondag is!) zorgt voor ietwat geïrriteerde bandleden op de oprit van Ben. Ik ben namelijk iets te laat en dat kan de rest niet echt waarderen. Als straf mag ik in mijn eentje op Simon wachten, die uiteraard nog later is dan ik. En terwijl de rest van de band de straat uit scheurt op weg naar de Heezer koffie, zet ik me de zonnebril nog maar eens iets steviger op de neus en neem ik me voor om Simon zo meteen een uitbrander van jewelste te geven. Het is per slot van rekening zijn schuld is dat ik pas later aan de koffie kan. En op een vroege zondagochtend ligt dat gevoelig.
Van Joris heb ik een parkeerkaart gekregen voor parkeervak C. Geen idee waar parkeervak C is maar achterop staat een nogal provisorisch kaartje van downtown Heeze met ergens de letter “C” erop. Dat zou dus te vinden moeten zijn. Ik duw Simon het kaartje in zijn handen met de opdracht even uit te zoeken hoe we het snelst bij parkeervak C komen. Simon is echter aanhanger van de “first-things-first” beweging en gaat dus eerst op het gemak verder met het naar binnen metselen van zijn ontbijt. Kan ik dus mooi zelf proberen de parkeerplaats te vinden. Op de vroege zondagochtend met nog geen koffie in de slokdarm. Wij zijn benieuwd.
Ja maar wacht even, die C staat in de buurt van het gemeentehuis. En er staat me iets van bij dat we vandaag in de tuin van het gemeentehuis spelen. Dus, min of meer op goed geluk, proberen we zo ver mogelijk Heeze binnen te dringen, in de hoop dat we dan vanzelf langs het gemeentehuis komen. Na een paar keer kriskras door Heeze te zijn gecrost op zoek naar het gemeentehuis, zie ik in een flits ineens een witte aanhanger aan het eind van een lange oprit staan. Vrijwel direct zit Simon inclusief boterham bijkans tegen de voorruit geplakt nadat ik in een reflex vol in de ankers ging. Zo brengen die autogordels hun geld ook een keer op. In een poging de verloren tijd tot een minimum te beperken zet ik de auto meteen in zijn achteruit om vervolgens plankgas achteruit te scheuren en met een fraai staaltje stuurmanskunst (al zeg ik het zelf) achteruit de bewuste oprit op te draaien. Simon houdt zijn boterham en zijn hart vast, maar het loopt uiteindelijk goed af. We zijn er.
Terwijl Simon zijn hartritme weer enigszins op orde probeert te krijgen, informeer ik buiten eens naar de stand van zaken. Dat valt tegen: het geluidsbedrijf is er nog niet. En dat terwijl om negen uur alles klaar zou liggen voor ons om in te prikken. Plan de campagne is dat we alles uitlaaien, de auto’s parkeren en aan de koffie gaan. En dan maar wachten tot de geluidsmensen er zijn. Ik kan me slechtere plannen bedenken op de vroege zondagochtend. Bovendien staat het zonnetje al fanatiek aan de strakblauwe Heezer hemel, hetgeen het koffiedrinken des te aangenamer maakt.
Inmiddels is het al tien uur geweest als de geluidsmensen eindelijk arriveren. Intussen hebben Pim en ik de ruim driehonderd pagina’s dikke relatiegeschenkencatalogus al bijna helemaal uit. Onvoorstelbaar wat je allemaal kunt bestellen met je eigen naam of logo erop, maar dit terzijde.
Het opbouwen van het podium gaat niet in het tempo dat wij graag hadden willen zien. met als gevolg dat we pas om kwart voor twaalf (!) klaar zijn met de soundcheck. En dat terwijl we om elf uur aan de eerste set hadden moeten beginnen. Nou zal het publiek er weinig van gemerkt hebben, dat was er nog maar amper, maar voor onszelf is het toch jammer dat we nu dus nog maar twee van de drie sets kunnen spelen. Niet in al te beste stemming stap ik de backstage ruimte binnen om cola te gaan drinken. Dat we onze eerste set niet hebben kunnen spelen vind ik nog tot daar aan toe, maar dat ik dus blijkbaar ruim een uur langer in bed had kunnen blijven liggen en dat ik ook nog eens volkomen onnodig (achteraf bezien dan) op mijn donder heb gehad wegens te laat komen, dat schiet bij mij even het verkeerde keelgat in. Ik ben even niet te genieten.
Gelukkig krijg ik er ook hiervoor eens flink van langs van enkele bandleden, zodat ik me even later toch monter terug bij het podium meld om van drie sets twee te maken. Het is inmiddels niet zo vroeg meer, de koffie heeft zijn werk gedaan en steeds meer mensen nemen plaats op het geïmproviseerde terras voor ons podium. Indrukwekkend straattheater komt voorbij en de zon schijnt steeds feller, kortom, het gaat nog wel lukken vandaag. Het is tenslotte een mooie dag. Bovendien, wij als ras-Brabanders op de Brabantse Dag, dat kan toch niet fout gaan?
Mark