Het is een zeldzaamheid, een Folkaholics-optreden waar niet alle Folkaholics bij aanwezig zijn. Als we de eerste helft van 2007 buiten beschouwing laten (Simon werd tenslotte vervangen door Twan dus in feite waren we toen wel compleet) is het tot nu toe nog maar drie keer eerder voorgekomen dat één van de bandleden er niet bij was. Helemaal in de beginperiode, najaar 2002 zelfs, heeft Frans ooit twee optredens afgezegd omdat hij tijdens een avondje stappen in een dusdanige staat van dronkenschap verkeerde dat hij tijdens het pissen achterover op straat viel, met een lichte hersenschudding tot gevolg. Overigens vonden wij dit achteraf gezien helemaal niet zo erg, want het bleek voor Frans voldoende inspiratie om zijn hit “Oh my head!” te schrijven, maar dit terzijde. Het andere optreden waarbij één der bandleden ontbrak was in mei 2004 in Uppel, toen Simon ineens een dubbele agenda bleek te hebben. Als mijn geheugen mij niet in de steek laat hebben we die avond toenmalig Nuclear Waste-gitarist Rick Fokkinga meegenomen om Simon’s partijen waar te nemen. Maar omdat dat dat zo’n gedoe was, hebben we destijds afgesproken dat we per se niet meer gaan optreden als één van ons er niet bij is. Een afspraak die we dus drie-en-een-half jaar lang hebben volgehouden, tot aan vandaag.
Toch was de oplossing snel verzonnen: we hebben een half jaar lang zonder Simon en met Twan kunnen spelen, één extra avondje moet dan toch ook wel lukken? Een avondje in de ouderwetse zesmansbezetting dus, net als “vroegâh”. Het zal mij benieuwen…
De reis verloopt een keer zonder al te grote problemen en dat is ook wel weer eens lekker na de ellende met de aanhanger van vorige keer (zie One For The Road van 29-09-2007). Het enige noemenswaardige dat tijdens de rit gebeurt, is het passeren van de afslag “Grubbenvorst” op de A73. Joris, Twan en ik zijn het erover eens dat “Grubbenvorst” een dusdanig mooie/aparte/rare plaatsnaam is, dat het zonde zou zijn om daar nooit opgetreden te hebben. Staat toch mooi op je cv: “Café huppeldepup – Grubbenvorst”. Oh, zeg ik, maar dan moeten we ook in Emmercompascuüm gaan spelen! “Of in Sexbierum,” zegt Twan. “Of in Uppel!” roept Joris, “oh nee, daar zijn we al eens geweest.” Nee, wat dachten jullie van Cadier en Keer of Heerhugowaard of Broek in Waterland of… Nou ja, u begrijpt dat het enthousiasme en de vindingrijkheid vanaf dat moment niet meer te stuiten zijn in de auto, en de afstand Grubbenvorst-Boxmeer blijkt ruim voldoende om alvast een eerste opzet te maken voor de “Folkaholics Rare Plaatsnamen Tour” die hopelijk in het najaar van 2008 kan plaatsvinden. Mocht u overigens zelf in een stad of dorp wonen met een rare plaatsnaam, of kent u iemand die daar woont, neemt u dan contact met ons op via info@folkaholics.nl en wie weet doen we ook uw stad of dorp aan tijdens de “Rare Plaatsnamen Tour 2008”! Namens het management, alvast bedankt.
Ondertussen zijn we in Boxmeer aangekomen. Eén van de ongetwijfeld vele plaatselijke voetbalelftallen zit rond de stamtafel naar Ajax – Roda JC te kijken en de eigenaar van het café heeft alvast wat Dubliners-mp3’s aangezet. Om in de stemming te komen natuurlijk. Maar ja, stemming of geen stemming, eerst zal er gewerkt moeten worden. Het opbouwen en soundchecken gaat verbazend snel en goed vandaag (“komt zeker omdat Siem er niet bij is,” merkt een niet bij name te noemen folkzanger op) dus wat dat betreft kan er eigenlijk weinig mis gaan. Maar ja, we zijn vanmiddag ruim op tijd vertrokken, de reis zelf kende geen vertraging, opbouw en soundcheck gingen vlekkeloos, er staat al redelijk veel publiek, kortom alles zit ons mee vandaag. En dan vereist de Folkaholics-traditie dat er alsnog iets helemaal verkeerd gaat. En jawel hoor, op het moment dat wij het podium op kruipen en Linda de PA aanzet, gaat het mis. Een bromtoon in de boxen, de nachtmerrie van elke geluidstechnica. Na een hoop geschuif en gedraai aan allerhande knoppen waar ik gelukkig geen verstand van heb, is het euvel gevonden: het is Ben! Dat wil zeggen: de bromtoon wordt veroorzaakt door het voorversterkingskastje van de microfoon van de accordeon. Want om het geluid van de accordeon goed versterkt door te kunnen sturen zit daar een batterij in, en die batterij is bijna leeg. En dat resulteert dus in een bromtoon… Schiet mij maar lek, denk ik op dat moment en om de één of andere reden ben ik blij dat ik geen verstand heb van dit soort dingen. Gelukkig heb ik wel een reserve batterij bij me, zodat Ben de bromtoon kan elimineren en we toch nog aan de slag kunnen. Ach, het ging ook al te lang goed vandaag…
De eerste set speel ik matig. Waarschijnlijk nog onder invloed van de frustraties rondom de bromtoon komt er bij mij niet uit wat er normaal gesproken uit komt. Die frustraties moeten eruit, is mijn eerste gedachte als ik aan het eind van de eerste set van het podium stap. En hoe kan dat beter dan met een gezonde, voedzame maaltijd? Het is alsof de café-eigenaar mijn gedachten geraden heeft: hij neemt ons mee achter de bar, een deur door, door een gang, nog een deur door, door de keuken, nog een deur door en nog een gang door naar een soort eetkamer met daarin een grote tafel die al voor negen personen gedekt is. “Ga maar zitten,” zegt hij, “het eten komt eraan.” Nog niet helemaal van de schrik bekomen en nog herstellende van de flinke wandeling vergeten we hem te bedanken en kruipen voorzichtig aan tafel. We zitten nog maar net als hij alweer terug is, met een grote bak friet en een schaal met frikadellen en kroketten. Ook flessen mayonaise en curry ontbreken niet, evenmin als glazen bier. Toch sympathiek van die kerel, denk ik terwijl ik een slok neem, veel te laat beginnen, geen sterke set neerzetten en dan toch nog goed te eten krijgen. We zijn die man twee goede sets verschuldigd jongens. Ik hoor instemmend gemompel, de rest is het met me eens. Vooruit dan, mannen, we gaan ervoor!
Na het eten ken ik mezelf niet meer terug. Met meer enthousiasme en plezier dan tijdens de eerste set maken we van het tweede en het derde deel toch nog een feestje. Hoogtepunt van de avond is het moment dat een zekere Henry door zijn vrienden richting het podium geduwd wordt met de vraag of wij “Black Velvet Band” voor hem zouden willen spelen. Uiteraard zijn wij de beroerdsten niet en samen met Henry bezingen wij de lotgevallen van een man die zich door een mooie vrouw liet verleiden en die uiteindelijk dankzij haar in de gevangenis terechtkwam:
her eyes they shone like diamonds
i thought her the queen of the land
and her hair it hang over her shoulder
tied up with a black velvet band
Een mooi einde van een mooie avond. In de auto terug naar huis kijk ik alvast vooruit: over twintig dagen gaan we naar America, naar Café Boëms Jeu. Hopelijk is Simon er dan weer gewoon bij. Nu ik er trouwens over nadenk: “America”, beetje een rare plaatsnaam…
Mark