De ochtend van de 23e september is een vroege. Een hele vroege om precies te zijn. Nou ja, technisch gezien valt het allemaal wel mee, ik hoef pas om 10:00 uur aanwezig te zijn, maar aangezien alles relatief schijnt te zijn hangt het vooral van de avond tevoren af of een ochtend als “vroeg” bestempeld dient te worden. En aangezien het gisteravond ontzettend gezellig is geweest bij het concert van de BZB, kan deze ochtend met recht “vroeg” genoemd worden. Het is zo’n ochtend waarop je de gezelligheid van de vorige avond nog voelt aan het met enige regelmaat omdraaien van de maag, de zeurderige pijn in het voorhoofd en het klam worden van handpalmen en andere lichaamsdelen terwijl je nog helemaal niks aan het doen bent. Het is zo’n ochtend dat je eigenlijk maar één ding wilt: KOFFIE!!!
Gelukkig heeft de organisatie van Cult & Tumult hier rekening mee gehouden. Want als we backstage arriveren staan de bekers dampende koffie ons al op te wachten en bovendien krijgen we zelfs een ontbijtje aangeboden bestaande uit broodjes, krentenbollen (!) en appels. Ik moest er vanochtend te vroeg mijn bed voor uit, maar de service is prima voor elkaar. Het is zelfs zo goed dat ik na twee krentenbollen, vijf appels en een liter koffie mijn geduld niet meer kan bedwingen en al wil beginnen met klaarmaken van mijn instrumenten. Beetje jammer alleen dat de podiumcrew nog maar amper is begonnen met opbouwen en dat de mensen van de fanfare er nog niet zijn. Nou ja, geduld is ook een schone zaak. Doe dan nog maar een beker koffie. Nee, zwart graag. Ik moet nog optreden.
Korte tijd later, als ik de opwekkende kwaliteiten van het zwarte goud inmiddels heb ingeruild voor de heilzame en reinigende werking van het originele Veldhovense kraanwater, wordt ik door Joris luidkeels verordonneerd om nou toch eindelijk eens van mijn luie reet overeind te komen want er is werk aan de winkel. Ik denk: aha, het gaat beginnen! En met het laatste restje kraanwater in mijn hand wandel ik achter Joris aan naar de aanhanger. Onderweg zie ik dat het backstage-pleintje inmiddels is volgestroomd met mensen in de bekende rode en zwarte polo’s. Ik denk: aha, de fanfare is er! Hoog tijd dat we eens iets gaan doen.
Vrijwel direct na onze soundcheck beginnen de mannen van het Rosenberg Trio aan hun concert. Muziekliefhebber als ik ben wandel ik het plein op om op het gemak eens te kijken en luisteren wat deze virtuozen zoal ten gehore brengen. De opkomst valt een beetje tegen, denk ik terwijl ik eens om me heen kijk. Zelfs het gedeelte voor de geluidstent staat bij lange na niet vol en dat is jammer op deze toch wel mooie dag. De zon schijnt uitbundig en het lijkt behoorlijk warm te gaan worden. Ideale omstandigheden voor een feestje zou je denken, maar dan zou het toch leuk zijn als er wat meer feestgangers bij zouden aanwezig zijn. Maar okee, wat niet is kan natuurlijk altijd nog komen. Daar hoop ik dan maar op.
Tegen het einde van het Rosenberg-concert wandel ik weer terug naar achteren voor de laatste voorbereidingen. Dat wil zeggen: even snel omkleden, laatste bezoekje brengen aan het toilet en het eerste pilske bestellen. En niet lang daarna is het aan ons. In tegenstelling tot Folkwoods opent de fanfare vandaag niet met “Breakout” maar met “Victory”, eveneens uit Lord of the Dance. De spanning neemt toe. Enkele Folkaholics zoeken backstage een uitlaatklep door Michael Flatley-achtige danspassen uit te proberen, overigens tot grote hilariteit van het aanwezige barpersoneel. Maar als we na vijf minuten het podium op mogen is de spanning meteen weg. Het eerste wat ik zie als ik vooraan het podium arriveer, is de enorme mensenzee voor me. Laat ik het bescheiden uitdrukken door te zeggen dat er, terwijl ik met de laatste voorbereidingen bezig was, blijkbaar enkele mensen zich aan het publiek hebben toegevoegd, met als resultaat dat het kerkplein aan de Burgemeester van Hoofflaan in Veldhoven nagenoeg helemaal vol staat! Genoeg mensen voor een feestje dus, en reken maar dat het een feestje wordt! Dit optreden, overigens mede bijna onmogelijk gemaakt door hdtv, zou wel eens net zo’n succes kunnen worden als de versie van Folkwoods. Ik ben er klaar voor. Kom maar op!
Mark