Nadat ik Joris en Linda en Frans en Babs heb opgehaald parkeer ik de auto bij Ben voor de deur en constateer ik dat we de eersten zijn. Op Ben zelf na natuurlijk, maar dat is precies de reden dat we bij hem thuis verzamelen: dan weten we in ieder geval zeker dat onze notoire laatkomer een keer op tijd aanwezig is en dat we op tijd kunnen vertrekken. We gaan tenslotte naar België. Niet veel later is Simon er ook en is het wachten nog op Pim, die als het goed is de aanhanger meebrengt en Twan ophaalt. Helaas laat Pim een behoorlijke tijd op zich wachten voordat hij eindelijk komt voorrijden. Als hij er eindelijk is, luidt zijn verklaring: “Ja, ik dacht ik kan wel wat later komen, Ben is toch nooit op tijd…” Blijkbaar is de reden dat we bij Ben wilden verzamelen aan hem voorbij gegaan, of hij herinnert zich onze vorige optredens in België niet meer zo goed. Maar hoe het ook zij, we zijn compleet en kunnen eindelijk koers zetten naar het beloofde land.
Voor zover ik er verstand van heb (en dat is niet zo heel ver) lijkt Retie mij op het eerste gezicht een typisch Vlaams kerkdorpje. We rijden richting het centrum, steken bij de verkeerslichten recht over en draaien niet lang daarna linksaf waarbij ik bijna tegen een hek aan rijd. De straat waaraan Café de Folia ligt blijkt afgesloten voor gemotoriseerd verkeer, maar gelukkig is men zo vriendelijk om het hek even opzij te plaatsen zodat wij toch de straat in kunnen. Ik parkeer de auto een eindje verder de straat in en loop op het gemak terug naar de aanhanger, die Pim intussen keurig netjes midden voor de feesttent neergezet heeft. Terug aangekomen zie ik een hoop zwarte stipjes en vlekjes op de voorkant van de aanhanger zitten waaruit volgens Pim blijkt dat onze nieuwe aanhanger ook prima te gebruiken is als vliegenvanger. Dat zal allemaal best, denk ik dan, maar mooi is anders. Ik vrees dat hier binnenkort een keer gepoetst zal moeten worden. Maar dat is van later zorg, eerst maar eens kijken hoe het hier in Retie met de gastvrijheid gesteld is.
Die gastvrijheid blijkt hier prima voor elkaar. Zowel in het café als in de feesttent worden we voorzien van versnaperingen, men bouwt op ons verzoek het hele podium vol met flesjes Spa Blauw en na afloop van het optreden is er voor degene die wil een flinke bak Italiaanse rigoletto met kaas- of bolognesesaus beschikbaar. Ik laat het me allemaal prima smaken en denk nog eens terug aan onze eerdere Belgische avonturen. Tevreden constateer ik dat dit het eerste Belgische optreden is waar helemaal niks op aan te merken valt. Er werden geen broekspijpen in sokken gestopt, er was geen zatte dj die mee wilde zingen, er kwam geen bus langs om de helft van het publiek mee te nemen en we hoefden er niet al om acht uur ons bed voor uit te komen. Dit was dus België op zijn best: uitmuntende gastvrijheid en een leuk optreden met gezellig publiek. Of, zoals Pim het verwoordde: “Dit was een Retie-goed optreden!” En zo is het maar net.
Mark