Vanavond organiseert Stichting V-Kick een “Kwatsavond”. Dat klinkt als een goedkope manier om buiten het carnavalseizoen toch carnaval te mogen vieren. De programmering van de avond doet mij vermoeden dat het inderdaad zo’n avond gaat worden: allereerst zal er een Normaal-coverband spelen die de uiterst originele bandnaam Snormaal draagt, als tweede spelen wij en als afsluiter heeft men de band Canvas! geboekt. Deze mannen schijnen feestmuziek te brengen à la WC Experience, dus ook dat kon wel eens gezellig worden. Vanavond is de trouwens al de tweede editie van de Kwatsavond en tijdens de vorige uitvoering schijnen er ruim 175 bezoekers te zijn geweest. Dat belooft wat voor vanavond. Overigens, al komt vanavond slechts een tiende hiervan dan ben ik al tevreden. Dan is er namelijk al meer publiek dan de vorige keer dat we in ’t Podium speelden…
Zoals gezegd bijt Snormaal de spits af en ik moet zeggen, het is erg leuk om naar te luisteren en ronduit meesterlijk om te zien. Vier jongemannen getooid in spijkerbroek en geruite bloes die, elk in een eigen kleur, een martiale snor op het gezicht hebben geschilderd. Vandaar natuurlijk die naam! Uiteraard doen Pim en ik ons best om zoveel mogelijk onwaarschijnlijk flauwe woordgrappen te maken met het woord “snor” erin. Een bloemlezing:
“Dat zit wel snor met die band!”
“Wat die jongens daar doen, dat is toch niet snormaal?”
“Zouden ze ook de titelsong van de Snorkels kennen?”
“Waarschijnlijk zijn die jongens op de snorfiets gekomen.”
“Tja, na een rode kaart volgt een snorsing.”
Dan heeft u tenminste een beetje een beeld van het niveau van de avond. En het zou allemaal nog veel gekker worden. Wij hadden tenslotte nog niet gespeeld.
Na een dik uur oerend hard gesnor is het de beurt aan ons. Ik kijk zo eens om me heen en constateer dat er bij lange na geen 175 bezoekers binnen zijn, maar het zijn er nog altijd meer dan op die beruchte 13e december in 2003. Beetje jammer is wel dat het overgrote merendeel van de bezoekers zich heeft teruggetrokken in een hoek van het café, ver weg van het podium maar dicht bij de bar. Op zich natuurlijk logisch, daar zou ik ook gaan staan. Aan ons dus de schone taak om de mensen ertoe te verleiden hun veilige plek bij de bar te verlaten en zich meer in de schijnwerpers te werpen. Dat wil zeggen: dichter bij het podium gaan staan en daar een beetje loskomen. En jawel, het lukt ons aardig. Want nadat het publiek onze folk ‘n’ loll aanvankelijk gelaten over zich heen laat komen, begint men zich halverwege onze set steeds meer te roeren en neemt de gezelligheid in het café hand over hand toe. Ik hoop dat we op dit moment meer indruk maken dan in 2003….
Als alles ingepakt is zet ik mijzelf moe maar voldaan tussen het inmiddels dolenthousiaste publiek neer. De band Canvas! begint en ze lijken wel de erfgenamen van de WC Experience, zo vrolijk en gek komt hun feestset op mij over. Bijna alles wat ze doen is leuk, op één gimmick na: “De Zevendronk”. Bij dit nummer, wat volgens mij ooit geïntroduceerd is door Jovink en de Voederbietels, is het de bedoeling dat enkele vrijwilligers uit het publiek in korte tijd zeven glazen bier leegdrinken zonder daarbij om te vallen. Twee leden van Snormaal bestijgen dapper en zelfverzekerd het podium om zich van hun beste kant te laten zien. En in het begin is er nog maar weinig aan de hand, maar zo rond het vijfde pilske wordt het de bassist van Snormaal allemaal iets te veel en hij mikt een deel van zijn maaginhoud regelrecht in een grote kartonnen doos die gelukkig recht voor zijn neus op het podium staat. Hilariteit alom, vooral bij de andere deelnemer die zijn collega dus verslagen heeft. Eén van de barmannen kan er echter niet zo hard om lachen en hij sprint het podium op om de Snormaal-bassist en die kartonnen doos daar weg te halen. De bassist laat zich gelukkig gewillig wegjagen en de barman tilt de doos op, sprint het podium weer af en zet de doos ergens in een hoek neer. Hierbij heeft hij echter twee dingen over het hoofd gezien: ten eerste is de doos lek aan de onderkant en ten tweede tilt hij de doos recht over mijn instrumentenkoffers heen, die aan de zijkant naast het podium staan! Op dat moment heb ik zelf nog niks in de gaten, ik heb het veel te druk met het uitlachen van de bassist, maar als we aan het eind van de avond onze spullen naar de auto’s willen gaan brengen zie ik dat de lekke kotsdoos zijn uitwerking niet heeft gemist. Toch niet zo’n beste indruk gemaakt, denk ik op dat moment, men is ons hier blijkbaar spuugzat…
Terwijl ik nog bezig ben om met een doekje de laatste ondefinieerbare brokjes uit de handgrepen van mijn mandolinekoffer los te peuteren, komt de organisatie me bedanken voor een leuk optreden. “Beetje jammer dat er maar zo weinig publiek was vanavond,” zegt hij, “maar jullie moeten gewoon terug komen op de volgende Kwatsavond, driemaal is scheepsrecht!” Ik kijk de kerel eens aan en geef hem een hand. Driemaal is scheepsrecht? Graag, wij zijn benieuwd…
Mark