De vrachtwagens van de BZB en de WC Experience staan er al en ze hebben het backstage-gedeelte van het Mortelveld aardig om weten te ploegen. Het is maar goed dat ik mijn goeie schoenen niet aan heb want tjonge jonge jonge het is me toch een modderpoel waar zelfs Kwalleballen bijna jaloers op zou worden (zie One For The Road van 15-04-2007).
Op het podium heeft de crew van de BZB de touwtjes stevig in handen en het blijken stuk voor stuk mannen die van doorwerken houden. En die ook graag om zeven uur willen gaan eten, dus of wij kunnen zorgen dat we dan klaar zijn. Bescheiden als we zijn zeggen we toe ons best te zullen doen, met als gevolg dat alles binnen een half uur klaar moet zijn en dat lukt natuurlijk niet. De soundcheck is dan ook haastwerk, maar wij hebben vertrouwen in de BZB-crew en in onze Linda. Het zal wel goed komen.
Als we een klein uurtje later aan onze set beginnen vallen mij direct twee dingen op. Eén: de tent staat niet vol en het meeste publiek dat er al wel is staat links achterin de tent, bij de bar (uiteraard) en Twee: het geluid staat HARD! Linda bevestigt naderhand dat wij nog nooit zo hard uit de speakers geknald hebben als vanavond. Het is zelfs zo erg dat ik het tentgeluid bijna harder hoor dan het geluid uit de monitoren. En dat maakt het spelen er niet gemakkelijker op.
Het publiek komt intussen maar matig op gang, totdat Pim met een meesterzet op de proppen komt: hij nodigt het publiek uit om wat dichter bij het podium te komen staan omdat daar ruimte is om te dansen. En aangevoerd door vrienden, bekenden en zowaar enkele fans begint het publiek meer en meer los te komen (waarvoor dank). En omdat ondertussen de tent aardig aan het volstromen is, eindigen we met een mooi feestje met onder andere een van de langste poortjes uit de geschiedenis van de Folkaholics. Dat belooft nog wat voor de rest van de avond. Het mooiste moment is misschien wel het moment dat wij net klaar zijn en een groot deel van de tent luid en duidelijk meer folk ‘n’ loll wil. De stage manager is echter onverbiddelijk, tijd is tijd. Een toegift zit er niet in, maar onder luid applaus het podium van het Kempenfestival verlaten voelt toch wel erg goed.
Nadat we voor de tweede keer vandaag razendsnel alle instrumenten hebben ingepakt, worden we backstage opgevangen door de organisatie. Terwijl ik met Joris en Twan nog wat zit na te hijgen van de inspanningen vraagt een vrouwtje van de organisatie: “Willen jullie misschien wat eten? Zeg het maar, broodje hamburger, frikandel, saté? En hebben jullie nog niks te drinken gehad? Pilske, glaasje fris?” En dan tegen een collega: “Hee, haal es gauw drie pils voor die mannen!” terwijl ze zelf wegsprint om broodjes hamburger en een schaal frietjes te gaan halen. Nog enigszins overdonderd door het aanbod maar vooral de aanpak neem ik een pilsje en even later een broodje hamburger in ontvangst. Vanuit de tent hoor ik dat de WC Experience op het punt staat te beginnen. Ik neem nog een slokje en zak dan behaaglijk onderuit in de wegwerptuinstoel. Een lange dag, weer een hoop meegemaakt, en de dag is nog niet eens ten einde. Vanavond nog lekker twee bandjes kijken, met gratis bier. Het muzikantenleven is zo slecht nog niet…
Mark