Toch wordt dit een memorabele dag. Het is namelijk de laatste keer dat we met onze oude uitgezakte aanhanger op pad gaan. De nieuwe aanhanger is namelijk al in bestelling en tegen de tijd dat wij de volgende optredens hebben (zaterdag 9 juni: de Jacoba van Beierendag in Oostvoorne en het Kempenfestival in Eersel, komt u ook?) moet die al lang en breed gearriveerd zijn. Vandaag is dus de dag van het afscheid, de laatste ronde na ruim anderhalf jaar trouwe dienst. En dat afscheid begint volledig in stijl, want als wij ’s middags tegen vieren bij de aanhangerstalling aankomen om de aanhanger op te halen, zien wij tot onze stomme verbazing dat ie nog binnen staat, terwijl we hadden afgesproken dat men hem buiten zou zetten! En wat nog veel erger is: er is buiten ons helemaal niemand aanwezig, dus niemand die voor ons de schuifdeur kan ontgrendelen om ons bij de aanhanger te laten. Wat nu te doen? Zonder aanhanger naar Gorinchem dan maar? Dat betekent dat we moeten optreden zonder Joris’ marching drum, zonder gitaarkapstokken, zonder merchandise, zonder vlag en tot overmaat van ramp ook nog zonder bekerhouders! Dat kan natuurlijk niet, hier moeten we iets op verzinnen. De vriendelijke overburen van de aanhangerstalling bieden uitkomst: zij beschikken namelijk over het mobiele nummer van de man van de stalling. Hij blijkt zich op dat moment (hoe kan het ook anders?) op de Oranjemarkt in Veldhoven te bevinden. Maar na een aantal welgemeende excuses belooft hij ons dat hij zo snel mogelijk ter plaatse zal zijn om alsnog de aanhanger buiten te zetten. Twan, Ben en ik besluiten alvast naar Gorinchem te rijden om wat zaakjes met de geluidsman te regelen en het eten te bestellen, terwijl de rest in Knegsel achterblijft, in afwachting van een man met een sleutel.
Als we in Gerri’s Music Café aankomen blijkt zowaar dat Pim er al is, en samen spitten we de bestellijst van de plaatselijke Turkse bezorgservice door, op zoek naar iets eetbaars. Uiteraard duurt dit veel langer dan strikt noodzakelijk maar ja, dan hadden we Ben maar niet mee moeten nemen. Als uiteindelijk ook Ben een keuze heeft weten te maken, bellen we de rest op om te vragen wat we voor hen moeten bestellen. Op de vraag hoe ver ze nog weg zijn, luidt het verrassende antwoord: “Nog zo’n 50 meter,” en een paar tellen later wordt Twan inderdaad bijkans overreden door een grijze auto met een merkwaardige groen-wit-oranje aanhanger erachter. Dat kan natuurlijk maar één ding betekenen en inderdaad: Ben heeft net zo veel tijd nodig gehad om zijn eten uit te kiezen als de man van de aanhangerstalling nodig had om vanuit Veldhoven naar huis te fietsen, de schuifdeur te ontgrendelen en de aanhanger naar buiten te duwen. En dat wil heel wat zeggen.
Uiteindelijk komt alles dus goed: de aanhanger is op tijd in Gorinchem, de band is compleet, de geluidsman heeft zijn zaakjes op orde en al vrij snel is het etenstijd. De lokale Turk blijkt zijn vak bijzonder goed te verstaan want het eten is bijzonder smaakvol. Alhoewel, de grote kipdöner-schotel ligt toch vrij zwaar op de maag. Volgens mij hoef ik de rest van de avond niet meer te eten maar ja, dat was precies de bedoeling. “Laat die after-dinner-dip maar komen,” denk ik nog, maar helaas word ik al snel aan het werk gezet. Soundchecken en spelen zullen we! Er is wel wat weinig publiek maar dat geeft niks, we gaan toch ons best doen om er een gezellige avond van te maken. En met hulp van wat oude vrienden en vriendinnen lukt dat nog prima. Hoewel, de eerste helft is nog een beetje mat. Misschien dat het deze woordkeus is geweest die Ben en Frans ertoe geïnspireerd hebben om de pauze te vullen met een potje schaken. Frans bakt er helemaal niks van, Ben maakt hem tot twee keer toe genadeloos in met een onvervalst herdersmatje. Ondertussen vindt aan dezelfde tafel een partijtje dammen plaats tussen Twan en Babs. Twan gaat als een bezetene van start en al vrij snel lijkt hij zichzelf naar de overwinning te dammen. Babs geeft zich echter niet zo snel gewonnen en vanuit haast verloren positie weet ze er toch een remise uit te slepen. Ben velt Frans en Babs houdt Twan in evenwicht, een mooi moment om aan de tweede helft van het optreden te beginnen. Daarvoor zijn we tenslotte naar hier gekomen.
De tweede helft gaat er wat uitbundiger aan toe dan de eerste. De bierconsumptie heeft tijdens onze pauze duidelijk niet stilgestaan, hetgeen resulteert in een enthousiast en gezellig publiek dat zelfs na de toegiften nog meer wil horen. Omdat we door het repertoire heen zijn, nemen we een toevlucht tot een nieuw nummer, dat we nog niet eens volledig gerepeteerd hebben. Gelukkig maakt dat voor het publiek niet uit en met Joris als leadzanger en Pim verrassend op cajón sluiten we een gezellige avond in stijl af. Het was weer een mooie dag.
Mark