Vol goede moed en zowaar een keer op tijd vertrekken we vanuit het mooie Veldhoven op weg naar Noordeloos. We zijn Veldhoven echter nog niet uit of Frans hangt al aan de telefoon vanuit de andere auto. Of we de banden van de aanhanger eens op willen pompen want dat wordt nu toch echt wel eens een keertje tijd. Vooruit dan maar. Een beetje oponthoud kan geen kwaad, we zijn toch op tijd.
Eenmaal op de autosnelweg ben ik toch blij dat ik bij Joris in de auto ben gaan zitten. Die heeft namelijk airco en dat is met deze temperaturen (28°C op 14 april!) echt geen overbodige luxe. En terwijl ik het Brabantse landschap aan me zie voorbijflitsen denk ik nog: leve de man of vrouw die de airco uitgevonden heeft, die zouden ze een lintje moeten geven!
In de buurt van Gorinchem wordt het overigens, ondanks de airco, toch flink zweten als Pim belt. En ja hoor, hij heeft weer eens een probleem met de auto. Zat hij de vorige keer nog met aanhanger en al vast in de modder (zie One For The Road van 30-03-2007), deze keer heeft hij de koppakking van de auto vakkundig aan gort weten te rijden. Hij staat vlak buiten Nijmegen op de vluchtstrook te wachten op de ANWB. Dat zou nog wel eens een tijdje kunnen gaan duren. Maar dat geeft niks, we zijn toch op tijd.
Maar ja, Folkaholics en op tijd komen is nooit een geschikte combinatie geweest. En ook nu krijgen we het weer voor elkaar om onszelf het vooruitzicht op een snelle tijd genadeloos af te nemen. Joris heeft namelijk ter voorbereiding op de rit van vandaag geen routebeschrijving meegenomen. Dat is ook nergens voor nodig, we zijn er immers al enkele keren geweest. Bovendien ligt Noordeloos ergens bij Gorinchem in de buurt dus als we nou gewoon vanaf de A27 de afslag Gorinchem nemen dan zal het wel goed komen. Aldus de gedachtegang van Joris.
In de praktijk blijkt het echter beter te werken om NIET de afslag Gorinchem te nemen, maar nog een kilometer of acht de A27 te blijven volgen. Dan volgt namelijk de afslag Noordeloos. Helaas voor ons komt Joris hier pas achter nadat hij vlak daarvoor de afslag Gorinchem heeft genomen en via de A15 in Gorinchem zelf is terechtgekomen. Vervolgens zijn we dwars door het centrum naar de andere kant van het dorp gereden om vanaf daar via de A15 weer terug op de A27 terecht te komen, waar na een kilometer of acht de afslag Noordeloos op ons ligt te wachten. Deze op zijn minst toch merkwaardig te noemen manoeuvre levert ons het meest uitgebreide “rondje van de zaak” aller tijden op en bovendien hebben we ons er hiermee van verzekerd dat we ruimschoots te laat op de plaats van bestemming zullen arriveren. Hulde dus voor Joris, die mag vaker rijden.
Niet al te lang daarna rijden we dan toch het schilderachtige dorpje Noordeloos binnen. De begroeting bij Café Oud Kros is hartelijk. Niet zo hartelijk als indertijd met Leen, maar dat is misschien maar goed ook. Al snel nemen we het terras in bezit en zittend in de late middagzon laten wij ons het eerste rondje goed smaken. Alle ellende achter ons, denken we dan nog.
De ANWB is inmiddels bij Pim aangekomen en ook Pim’s vader is ter plekke. Want als de auto Pim niet meer naar Noordeloos kan brengen zal iemand anders het moeten doen. Gelukkig voegt hij er ook nog aan toe dat we niet per se op hem hoeven te wachten met het eten. Hij rijdt wel ergens langs een grote gele M.
En dan duurt het nog tot twaalf uur voordat wij mogen spelen. En wat doe in de tussentijd? Juist, je buurt wat met de organisatie, je schept op tegenover andere bands en tegen de tijd dat iedereen behalve jijzelf aan het opbouwen of soundchecken is, begin je aan een ontspannen wandeling door het mooie dorp.
Tijdens onze wandeling worden we bijna geschept door een auto met daarin een paar oude bekenden: Helga en Saskia van damesduo Dirom Darom! Alleen zijn ze vanavond niet aanwezig als Dirom Darom, ze hebben namelijk de broer van Saskia meegenomen en nu heten ze ineens Myrrhis en spelen ze “pop/folk/rock-crossover” muziek, althans volgens Saskia. Dat zal allemaal best maar toch klinkt het erg leuk wat ze later die avond ten gehore brengen.
Terug op het terras van ’t Oud Kros zien we dat Pim’s vader het gaspedaal prima heeft kunnen vinden. Niets kan een geslaagde avond nu nog in de weg staan. Laat die feestende folkies maar komen, ik heb er zin in!
Binnen in ’t Oud Kros heeft men intussen een voor mij nieuw fenomeen geïntroduceerd: het pinda-slingeren. Het principe is eenvoudig: als er een band staat te spelen en je hebt het gezellig, neem dan een handvol pinda’s (bij voorkeur ongepeld) en slinger deze in willekeurige richting door de kroeg. Mij ontgaat het plezier of de kick die het met zich mee zou moeten brengen maar aan de andere kant levert het voor de overige bezoekers van de kroeg wel pinda’s op. En dat is ook niet verkeerd.
Later op de avond, tijdens onze set, heeft het pinda-slingeren zijn langste tijd wel weer gehad. Of dat aan ons ligt of aan het feit dat de pinda’s op zijn, geen idee. Maar ik weet wel dat deze editie van het Troubadour Festival wat mij betreft de vorige overtreft. Dat kan natuurlijk aan Armand liggen die 763 dagen geleden de kroeg voor ons leeg speelde en nu in geen velden of wegen te bekennen is, dat kan aan de mannen van Quality Export liggen die een prima set neergezet hebben waarmee ze het publiek goed in de stemming hebben gekregen, maar volgens mij ligt het toch echt aan de pinda’s. Die waren er 763 dagen geleden niet en dat verschil is toch duidelijk merkbaar. Dat, in combinatie met de temperatuur in het café, maakt dat wij een dampende maar supergezellige set kunnen neerzetten, waarbij Folkaholics en publiek tot het uiterste gaan om het feest nóg iets feestelijker te maken. Helaas is het publiek bij vlagen wat té enthousiast waardoor Linda achter het mengpaneel in de verdrukking komt en de mannen bijna letterlijk van zich af moet slaan, maar verder is het ronduit genieten.
Het is al bijna half drie als ik afgepeigerd en met zweet in alle kieren van mijn lichaam mijn gitaar aan de kapstok hang. Morgen wacht Kwalleballen. Zouden ze daar ook pinda’s hebben?
Mark