Mark Dirne.

(Breda, 18 januari 1984)
gitaar, banjo, mandoline

Toen Mark ergens in een grijs verleden ter wereld kwam, wees niks erop dat hij ooit muzikant zou worden. En eerlijk gezegd wijst nog altijd niks erop dat hij ooit muzikant zal worden.

Desalnietteminder kreeg hij jaren geleden eens een gitaar in handen geduwd en dat moment veranderde zijn leven compleet. Via louche vrienden en andere vage kennissen kwam hij in een punkbandje terecht en daar maakte hij muziek die zijn vader graag "een bak herrie" noemde. Jarenlang voelde Mark zich als een vis in het water in verscheidene herriebakken, totdat die ene vervloekte dag zich aandiende, waarop hij in aanraking kwam met een verderfelijk fenomeen, iets dat zijn geest volkomen en volledig bedwelmde: Ierse folkmuziek.

Vanaf de allereerste klanken van de Dubliners folkt Mark zich als het ware een weg door zijn toch wel turbulente leven. En het werd allemaal nog veel erger toen hij door Simon en Pim gecharterd werd om een folknummertje mee te spelen voor een gelegenheidsbandje. Naïef als hij was zegde hij zijn medewerking toe. Maar als hij toen had geweten waar het toe zou leiden dan was hij er waarschijnlijk nooit aan begonnen, of in ieder geval meteen na het eerste optreden mee gestopt.

Zijn buren hopen overigens van ganser harte dat hij dat binnenkort alsnog doet.

Terug