De Folkaholics, dat is geiten-wollen-sokken-muziek op een hippe, vlotte manier. De Folkaholics, dat is ook knallende feestmuziek om op te dansen en te feesten.
De muziek van de Folkaholics is een combinatie van traditionele Irish Folk en eigentijdse feestmuziek die haar wortels in de Ierse kroegmuziek heeft. Eigentijds traditioneel zou je het kunnen noemen. Eigenlijk is het niet belangrijk hoe je het noemt, het gaat er tenslotte om hoe het klinkt, en vooral ook hoe de sfeer rondom de optredens is. En het verleden heeft aangetoond dat het met die dingen bij de Folkaholics wel goed zit!
In den beginne...
Het was 21 december 2001, in de tijd dat er nog met guldens betaald werd, dat Mark Dirne (slaggitaar) voor aanvang van de kerstviering op het Sondervick College de Wild Rover begon te spelen. Hij had dit nummer namelijk al eens gehoord van de Dropkick Murphy's. Pim van Bussel (zang) stond in de buurt en begon mee te zingen, hij had enige tijd hiervoor al aan Simon Berg (basgitaar) laten weten dat hij de muziek van de Murphy's reclame wel leuke muziek vond en had toen wat cd's van Simon gekregen om hiernaar te luisteren. Simon sloot zich met zijn basgitaar ook bij het tweetal aan. De omstanders reageerden allemaal zo enthousiast dat het idee ontstond om dit nummer te gaan spelen bij Klein Kunstje, de culturele avond van het Sondervick College.
Na de kerstvakantie zaten de drie vrienden bij elkaar, en zij vonden dat er nog het een en ander ontbrak om de act te laten slagen. Een accordeon zou wel mooi zijn, bedachten zij. Ben Groenen (accordeon en viool) ving dit op en zei, dat kan ik wel doen. En op die manier waren ze al met z'n vieren. Toen na het beluisteren van een cd van de Dropkick Murphy's bleek dat daarin een Tin Whistle meespeelde, vonden de jongens dat ook dit instrument niet mocht ontbreken. Hiervoor werd Frans Kuijpers getackeld (tin whistle en saxofoon) die hier uitermate enthousiast op reageerde. Nu was de club compleet en werd er ingeschreven voor de audities van Klein Kunstje.
Voor deze audities moest eerst natuurlijk nog wel gerepeteerd worden en er leek nog iets te missen. Er moest iets zijn wat de maat aangaf. Pim wilde deze taak wel op zich nemen, maar na enige discussie werd toch besloten dat dit niet samen ging met het zingen. Joris Barnier (marching drum en djembe) zat in de jury van Klein Kunstje en hoorde van dit probleem, aangezien hij toch al zeer goed bevriend was met de jongens bood hij zich aan en werd van harte welkom geheten. De audities waren een groot succes en dus kwam daar de volgende stap, Klein Kunstje 2002.
"The Folkies" & "Alcoholics": het eerste optreden
Pim zat echter al een tijdje met een probleem, hij kon het niet hebben dat de groep geen naam had. The Folkies werd er geroepen, maar dat was te kinderlijk. 'Alcoholics' riep een grapjas, ook niks. Wat als we dit nu eens combineerden dacht Pim, en The Folkaholics waren een feit.
Klein Kunstje 2002. The Folkaholics werden een begrip, het publiek reageerde enthousiast en ze kregen tot 2 keer toe een staande ovatie. Op de laatste van de drie avonden bereikte dit succes zijn climax, aan het einde van het nummer kregen zij bier op het podium en door het 'We want more' van het publiek waren zij de eerste band in de geschiedenis van Klein Kunstje die een toegift mochten geven.
Van vele kanten hoorden de jongens dat ze hiermee door moesten gaan, in het begin zeiden ze nog dat dit niet zou gaan omdat twee van hen elders gingen studeren. Maar na enig overleg werd er dan toch besproken om verder te gaan. Meteen kwamen er twee aanbiedingen voor optredens, één bij de diploma uitreikingen op school en de ander op het modeweekend op de kromstraat. Er moesten nu dus wel nieuwe nummers komen. Er werden wederom repetities georganiseerd en er kwamen 3 nummers bij.
Ook deze optredens werden een succes en Simon trok de stoute schoenen aan en ging naar Jerry's Music Café. Zij kregen toestemming om hier te spelen, het zou zelfs een heuse Irish Evening worden. Nu hadden de jongens een punt om naar uit te kijken, en een motivatie om meerdere nummers in te gaan studeren.
De repetities voor deze avond bleken niet voor niets te zijn geweest. De Irish Evening in Jerry's Music Café was een zeer groot succes. Het café zat tot de nok toe vol en iedereen deed vol enthousiasme mee om er een gezellige en sfeervolle avond van te maken.
Een eerste demo
Na die inmiddels beruchte 7e december 2002 bij Jerry's is het allemaal vrij snel gegaan. Na een welverdiende vakantie begonnen de Folkaholics aan een zegetocht door diverse delen van het land. Veiligheid was echter troef en alles moest het liefst met de fiets kunnen, dus bleven ze de eerste maanden gewoon in Veldhoven optreden, een eenmalig uitstapje naar Pim's geboortedorp Knegsel daargelaten. In juni vertrokken ze echter naar het Gelderse Malden, hetgeen een voorbode zou zijn voor allerhande steden en dorpen die ze de jaren erna aan zouden doen. En overal waar ze maar kwamen, of het nou Gelderland, Noord-Holland, Utrecht, West-Brabant, Zuid-Limburg, België of het vertrouwde Zuid-Oost-Brabant was, overal presteerden ze het om feest te maken.
Een glorieuze terugkeer naar Jerry's in november 2003 deed hen verlangen naar meer, en om meer optredens te kunnen versieren werden plannen gesmeed om een demo-cd'tje te maken. Die zou dan verstuurd kunnen worden naar cafés en zalen die eventueel in de Folkaholics geïnteresseerd zouden zijn. In januari 2004 werden dan ook in (hoe kan het ook anders) Jerry's Music Café de opnames gemaakt voor een live demo'tje. Het afmixen en drukken van de demo had wat meer voeten in aarde dan vooraf was gepland, maar uiteindelijk kon in juni van dat jaar het schijfje gepresenteerd worden aan het publiek.
Folk 'n' Loll
Met de demo op zak bleven de Folkaholics de gezellige avonden en middagen van Nederland en België af struinen om hun Folk 'n' Loll te presenteren aan het publiek. Al dat gefolk en gefeest bleef echter niet onopgemerkt. De grote mensen van het grote Folkwoods festival kregen lucht van de gezellige en baromzet-verhogende strapatsen van onze vrienden, en na rijp beraad werd besloten de Folkaholics uit te nodigen om in augustus 2005 hun feestje te komen vieren in Nuenen. Op het podium, wel te verstaan. Uiteraard gingen de jongens graag op deze uitnodiging in en zo kon het gebeuren dat daags na de zesde editie van het Folkwoods Festival de volgende dingen op internet te lezen waren:
"Uit de buurt van Nuenen - Veldhoven - kwamen de piepjonge Folkaholics. Op een schoolfeestje van de middelbare school ontstaan, zijn ze nu een paar jaar verder. Begin twintig. (...) De organisatie nam een grote gok door ze zo in het diepe te gooien. Maar met behulp van een fikse schare fans sloegen ze zich er knap doorheen. Zij bouwden samen een Iers feestje. Hun kracht ligt in de eenvoud, spontaniteit en onbevangenheid. (...) Gekker kun je het niet maken. Toch leuk."
(geschreven door Henk op www.folkforum.nl, klik
hier om het hele artikel te lezen)
"Daarna openen van het hoofdpodium op zondag. Dit keer mochten de Folkaholics dat doen. Deze jeugdige zesmansformatie deed dit met verve. Er word wel eens geklaagd over teveel feestfolk of teveel standaardnummers, maar als dit met enthousiasme gebracht word is daar niets mis mee. Ook pretbands zijn onderdeel van de folktraditie. En de Folkaholics versie van I'm Into Folk die redelijk dicht bij het origineel bleef deed me veel meer als die van Bart Peeters een dag eerder. En nummers als de Wild Rover, Fiesta of Seven Drunken Nights zijn voor veel mensen de eerste kennismaking met folk. Dan mogen ze ook gespeeld worden op een folkfestival... In ieder geval een aankondiging voor een feestelijke dag."
(geschreven door Patrick Adriaans op www.folkforum.nl, klik
hier om het hele artikel te lezen)
